The post Vassiliki Karayanni singing the Olympic Anthem appeared first on vassilikikaragianni.com.

Η τωρινή ακρόαση ήταν η πρώτη «ζωντανή» στο ιταλικό πρωτότυπο και ως τέτοια άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, τόσο από το ίδιο το έργο όσο και από την ερμηνεία αποκλειστικά με δυνάμεις της Λυρικής.

Από πολλές απόψεις αληθινή αποκάλυψη ήταν η πρώτη παρουσίαση από την ΕΛΣ της όπερας του Επτανήσιου Παύλου Καρρέρ «Η κυρα-Φροσύνη» (ΚΠΙΣΝ, 3/10/2021). Το έργο δόθηκε σε συναυλιακή μορφή υπό τη διεύθυνση του Ηλία Βουδούρη.

Η όπερα γράφτηκε το 1868 σε ιταλικό λιμπρέτο του Ελισαβέτιου Μαρτινέγκου, βασισμένο στο ομότιτλο ποίημα του Βαλαωρίτη. Το τελευταίο απηχεί ιστορικά γεγονότα του 1801, που συγκλόνισαν την κοινωνία των Ιωαννίνων της Τουρκοκρατίας και αποτυπώθηκαν στο δημοτικό τραγούδι. Το έργο ανέβηκε πρώτη φορά με μεγάλη επιτυχία στη Ζάκυνθο την ίδια χρονιά και υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλές σε όλο το πρώτο μισό του 20ού αιώνα καθώς παρουσιαζόταν συχνά από το Ελληνικό Μελόδραμα σε Αθήνα και Πάτρα και, βεβαίως, στις ελληνόφωνες παροικίες (Οδησσός, Αλεξάνδρεια, Κάιρο, Μασσαλία, Τεργέστη, Βραΐλα κ.λπ.).

«Η κυρα-Φροσύνη» είναι πιθανότατα η πιο ολοκληρωμένη πολύπρακτη όπερα του Καρρέρ, της οποίας διασώθηκε αυθεντικό, χειρόγραφο μουσικό υλικό. Το υλικό αυτό απέκτησε πρόσφατα η ΕΛΣ από ιδιωτικό αρχείο.

Σε αυτό βασίστηκε η παράσταση που ακούσαμε, αφού προηγουμένως το επιμελήθηκε ο μουσικολόγος Γιάννης Τσελίκας στο Κέντρο Ελληνικής Μουσικής. Οπως αρκετοί φιλόμουσοι, γνωρίζαμε το έργο από την ηχογράφησή του στα ελληνικά υπό τον Βύρωνα Φιδετζή με βουλγαρικά σύνολα και πρωταγωνιστές προηγούμενη γενιά τραγουδιστών της ΕΛΣ (LYRA, 1999). Η τωρινή ακρόαση ήταν η πρώτη «ζωντανή» στο ιταλικό πρωτότυπο και ως τέτοια άφησε πολύ καλές εντυπώσεις, τόσο από το ίδιο το έργο όσο και από την ερμηνεία αποκλειστικά με δυνάμεις της ΕΛΣ.

Για πολλοστή φορά η ζωντανή εμπειρία της λυρικής γραφής του Καρρέρ υπήρξε σαφής και ξεκάθαρη όσον αφορά αφενός την ποιοτική αποτίμησή της με απόλυτα κριτήρια, αφετέρου την εγγραφή της στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής όπερας και του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δίχως αξιώσεις ένταξης στην πρωτοπορία των μουσικών εξελίξεων της εποχής και του τόπου, η γραφή αυτή λειτουργεί αυτονόητα στο ευρύτερο πεδίο της ιταλικής λυρικής τέχνης και προβάλλει καθαρόαιμα ρομαντική, επιλέγοντας συγκινησιακή αμεσότητα, συμβατική δομή, ενορχήστρωση και δραματουργία.

Ως άκουσμα, έκφραση και συντακτικό έρχεται αυτόματα, σε καταφανή συνάφεια με τα πρότυπα που κυριαρχούσαν στην Ιταλία μια γενιά νωρίτερα, δηλαδή αυτά του πρώιμου Βέρντι αλλά και του μπελ κάντο των Μπελίνι – Ντονιτσέτι. Ταυτόχρονα διαφοροποιείται αβίαστα επιλέγοντας να υπηρετήσει την ελληνική θεματική εισάγοντας ανατολίτικα ακούσματα που, όμως, τα ελληνικά ακροατήρια θα αναγνώριζαν αυτόματα ως «ηπειρώτικα». Εγγραφόμενα αβίαστα ως οριενταλιστικές/εθνικές αποχρώσεις σε μια κατά τα άλλα απολύτως «ιταλική» λυρική έκφραση, τέτοια στοιχεία είναι η λυγμική διάπλαση της φραστικής στις λυπητερές άριες της Φροσύνης, η συχνή, ιδιαίτερα προβεβλημένη συμμετοχή του κλαρινέτου και του φλάουτου στην συνοδεία για την υποβολή βαλκάνιας εντοπιότητας κλπ.

Ως Φροσύνη, η θαυμαστά αξιόμαχη Βασιλική Καραγιάννη έδωσε με άνεση και αφειδώλευτη δεξιοτεχνία στον επώνυμο ρόλο το ταιριαστά σκοτεινό πάθος αλλά και την μπελκαντίστικη αιχμηρότητα. Την πλαισίωσαν ισορροπημένα ο βαρύτονος Διονύσης Σούρμπης ως λαύρος, οργίλος δυνάστης Αλή Πασάς, ο τενόρος Γιάννης Χριστόπουλος ως απελπισμένα ερωτοχτυπημένος Μουχτάρ, ο βαρύτονος Χάρης Αδριανός (Ταχήρ) και ο βαθύφωνος Τάσος Αποστόλου (Ιγνάτιος). Συναρπαστική στην τρομακτική, βερντιανής δριμύτητας βινιέτα του φαντάσματος της Χάκμως ήταν η Τζούλια Σουγλάκου. Καλή ήταν η απόδοση της Ορχήστρας και της Χορωδίας της ΕΛΣ, ενώ ο Ηλίας Βουδούρης διηύθυνε με αμείωτη ένταση και εξασφάλισε την τάξη και τη διαφάνεια στα όχι λίγα, κρίσιμα, α λα Ντονιτσέτι πολυπρόσωπα σύνολα.

Εντασσόμενη στο βασικό ρεπερτόριο του μοναδικού λυρικού θεάτρου της χώρας, η «Κυρα-Φροσύνη» του Καρρέρ προσφέρεται ως δυνατό (καθ’ ότι ανεπιφύλακτα απολαυστικό) εργαλείο συγκίνησης μέσω του οποίου ο τωρινός Ελληνας φιλόμουσος μπορεί να αισθανθεί αδιαμεσολάβητα (σε αντιδιαστολή προς την διδακτική εγκεφαλική κατανόηση μιας διάλεξης) τις αισθητικές, εκφραστικές και εθνικές συντεταγμένες της επτανησιακής όπερας. Απομένει να βρεθεί η κατάλληλη σκηνοθετική προσέγγιση που θα γοητεύσει το κοινό, θα χωρέσει και θα χειριστεί πειστικά όσα θέλει να πει ο Καρρέρ, υπομνηματίζοντάς τα με όσα κατέληξε να σημαίνει η συγκεκριμένη όπερα για τους Ελληνες στη διαχρονία αλλά και σήμερα.

Διαβάστε περισσότερα στο efsyn.gr

The post Θριαμβευτική πρώτη της «Κυρα-Φροσύνης» του Καρρέρ appeared first on vassilikikaragianni.com.

Cosmote TV

Επιμέλεια εκπομπής – ιδέα: Λάμπης Ταγματάρχης

The post Μικρές Μεγάλες Ιστορίες appeared first on vassilikikaragianni.com.

Ζωντανή μετάδοση στις 12 Μαΐου 2021

The post Recital in Megaron of Athens – 12th Mai 2021 appeared first on vassilikikaragianni.com.

Ο Γιώργος Πυρπασόπουλος τη συναντά, ακούει την εκπληκτική ερμηνεία της και συνομιλούν για την επιτυχημένη της πορεία που την έχει οδηγήσει από την Εθνική Λυρική Σκηνή μέχρι το Κόβεντ Γκάρντεν και τη Σκάλα του Μιλάνου.

Παράλληλα, η Βασιλική Καραγιάννη εξομολογείται τις βαθιές σκέψεις της στη Νικόλ Αλεξανδροπούλου, η οποία βρίσκεται πίσω από τον φακό.

Σκηνοθεσία-Σενάριο-Ιδέα: Νικόλ Αλεξανδροπούλου
Παρουσίαση: Γιώργος Πυρπασόπουλος
Αρχισυνταξία: Μελπομένη Μαραγκίδου
Παραγωγή: Libellula Productions

Πηγή: www.ertflix.gr

The post Συν Γυναιξί | Βασιλική Καραγιάννη appeared first on vassilikikaragianni.com.

Το σκηνικό είναι ένα ξενοδοχείο: Ποιοι μένουν σε αυτό; Πώς είναι στο εσωτερικό του; Ποιοι κυκλοφορούν στη λαμπερή ρεσεψιόν του και ποιοι στο σκοτεινό κλιμακοστάσιο; Ποια είναι τα ενδόμυχα συναισθήματα των προσώπων του δράματος; Και πώς καθορίζει την εξέλιξη της όπερας το γεγονός ότι ο «Ντον Τζοβάνι» που κάνει πρεμιέρα στην GNO TV της Εθνικής Λυρικής Σκηνής διαδραματίζεται από την αρχή ώς το τέλος σε αυτό το κτίριο;

Η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζει την πρώτη από τις διεθνείς συμπαραγωγές της που επρόκειτο να κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα και στη συνέχεια να παρουσιαστεί στα άλλα δύο θέατρα που συμμετέχουν στη συμπαραγωγή. Η πανδημία άλλαξε τον προγραμματισμό, η παράσταση δεν ανέβηκε παρουσία κοινού, όμως βιντεοσκοπήθηκε στην αίθουσα «Σταύρος Νιάρχος» και αύριο θα τη δούμε σε πρώτη παγκόσμια μετάδοση από την GNO TV (εισιτήρια των 10 ευρώ προπωλούνται στα www.ticketservices.gr και https://tickets.public.gr). Στη συνέχεια θα ταξιδέψει στο Γκέτεμποργκ και στην Κοπεγχάγη (με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος).

Πρόκληση τόσο για τους τραγουδιστές όσο και για τη δημιουργική ομάδα που καλείται να τον αποδώσει σκηνικά, το έργο-ορόσημο του οπερατικού ρεπερτορίου με την ευρηματική μουσική του Μότσαρτ αποδίδει όλες τις όψεις της πορείας του ανθρώπου που τα βάζει με τον Θεό και παίρνει την τύχη του στα χέρια του. Η υπόθεση αφορά τις ερωτικές περιπέτειες του ακόλαστου Ισπανού ευγενούς Ντον Τζοβάνι. Σε μια από αυτές, αποπειράται να βιάσει την Ντόνα Αννα. Προσπαθώντας να διαφύγει, σκοτώνει τον πατέρα της, ο οποίος επιστρέφει από τον κόσμο των νεκρών προκειμένου να πάρει εκδίκηση. Καθώς ο Ντον Τζοβάνι δεν μετανοεί για όσα έπραξε, οδηγείται στην Κόλαση.

Τη μουσική διεύθυνση υπογράφει ο Αυστραλός αρχιμουσικός Ντάνιελ Σμιθ, τη σκηνοθεσία ο Τζoν Φούλτζεϊμς, ενώ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντούμε τους διακεκριμένους Ελληνες μονωδούς Τάση Χριστογιαννόπουλο, Βασιλική Καραγιάννη, Γιάννη Χριστόπουλο, Πέτρο Μαγουλά, Αννα Στυλιανάκη, Τάσο Αποστόλου κ.ά.

Μέσα σε αυτή την αγχωτική ατμόσφαιρα, με συνεχή τεστ κορονοϊού, μάσκες, αποστάσεις, πρωτόκολλα οι ερμηνευτές κλήθηκαν να ξεπεράσουν την αμηχανία και τον φόβο και να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό υπό πρωτόγνωρες συνθήκες.

«Είναι ευχής έργον που σε τέτοιες εποχές η Λυρική μάς δίνει τη δυνατότητα να κρατήσουμε επαφή με την τέχνη και το κοινό τηρώντας κατά γράμμα τους υγειονομικούς κανόνες και φροντίζοντας την παραμικρή λεπτομέρεια», λέει η Ντόνα Αννα της παράστασης Βασιλική Καραγιάννη. «Σεβάστηκαν τις ανησυχίες των τραγουδιστών και μας έδωσαν μεγαλύτερο χώρο προβών για να μπορούμε να κρατάμε αποστάσεις, μας κάλυψαν διαρκώς με πολλαπλά τεστ, αποδέχτηκαν τα συχνά διαλείμματα και για να παίρνουμε αέρα (λόγω μασκών) αλλά και για να αερίζεται ο χώρος».

Προφανώς υπάρχουν και εμπόδια ανυπέρβλητα, όπως το να τραγουδά κανείς σε άδεια αίθουσα. «Είναι κάτι με το οποίο δεν μπορείς να συμβιβαστείς, ούτε και να συνηθίσεις. Η άδεια αίθουσα είναι ασύμβατη με την τέχνη της όπερας και οποιαδήποτε τέχνη απευθύνεται στο κοινό. Δεν είναι μόνο το χειροκρότημα στο τέλος μιας άριας ή στο τέλος της παράστασης που μας λείπει.

Είναι κυρίως αυτό που εισπράττεις και επιστρέφεις στον κόσμο το οποίο είναι αναντικατάστατο. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να τραγουδάς ξέροντας ότι από κάτω δεν υπάρχει κανείς να σε ακούει με όλες του τις αισθήσεις, ότι δεν συμπάσχει κανείς μαζί σου, ότι δεν αγωνία κάνεις για την εξέλιξη, ότι δεν είναι κάποιος απέναντι να κρίνει την ερμηνεία και να μοιραστεί τον ενθουσιασμό σου.

Ο καθένας μας έχει εφεύρει προσωπικούς μηχανισμούς για να “αντιμετωπίζει” την άδεια αίθουσα. Αλλες φορές σκέφτεσαι ότι είσαι σε μια γενική πρόβα και όχι σε πρεμιέρα. Αλλες πάλι κρατιέσαι από την ελπίδα ότι σύντομα αυτή η συνθήκη θα αλλάξει. Αλλοτε μας παρηγορεί η συμμετοχή του κόσμου που μόλις ανεβάζουμε ένα βιντεάκι στα social media σπεύδει να μας ενθαρρύνει γράφοντάς μας: “Είμαστε μαζί σας”, “Συνεχίστε, έχουμε ανάγκη την τέχνη”».

Οσο για την ηρωίδα που ερμηνεύει, η Β. Καραγιάννη θεωρεί ότι ενδόμυχα είναι ερωτευμένη με τον βιαστή της. «Ανεξάρτητα από τον αν το έχει αποδεχτεί ή όχι, εγώ το εντοπίζω σε διάφορες κρυφές πτυχές του χαρακτήρα της. Είναι επίσης κάτι που και ο σκηνοθέτης μάς υπογραμμίζει.

Είναι επίσης μια γυναίκα, βαθιά διχασμένη, που έχει ιδιαίτερο δέσιμο με τον πατέρα της και αυτό εντείνει τις ενοχές για το θάνατο του. Απομονώνεται σταδιακά καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, με αποτέλεσμα στην τελευταία άρια όλα τα άτομα που βλέπει μπροστά της να έχουν το πρόσωπο του πατέρα της. Είναι εντελώς φροϋδική η σκηνοθετική ανάλυση, τονίζει διαρκώς το φάντασμα του πατέρα και επιμένει σε ένα άλυτο οιδιπόδειο»…

O σκηνοθέτης Τ. Φούλτζεϊμς (καλλιτεχνικός διευθυντής της Βασιλικής Οπερας της Δανίας, ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής της πρωτοποριακής βρετανικής καλλιτεχνικής ομάδας The Opera Group) τοποθετεί τη δράση της όπερας σε ένα σημερινό ξενοδοχείο, στον μικρόκοσμο μιας πόλης όπου το ιδιωτικό γίνεται δημόσιο και ο χρόνος παραμονής είναι περιορισμένος. Να γιατί: «Ο θάνατος που διατρέχει ως ατμόσφαιρα τον Ντον Τζοβάνι, είναι μια έκφραση τάξης που επαναβεβαιώνεται.

Ολα τα ίχνη του εξαφανίζονται και η κοινωνία συνεχίζει. Μια μικρογραφική εκδοχή αυτής της επαναδιακήρυξης της τάξης συμβαίνει κάθε φορά που αφήνουμε ένα ξενοδοχείο, καθώς τα δωμάτιά μας απολυμαίνονται και γίνονται πάλι καινούρια για να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι ένας νέος ένοικος, απόψε, θα είναι ο πρώτος. Τα ξενοδοχεία είναι σκηνές στις οποίες ζούμε ζωές αψηφώντας τη θνητότητα. Το χάος που δημιουργούμε καθαρίζεται, καμία πράξη δεν έχει συνέπειες και υπάρχουν καθαρά σεντόνια κάθε μέρα».

Πηγή: efsyn.gr

Συνέντευξη: Ματούλα Κουστένη

Photo: ©Andreas Simopoulos

The post Βασιλική Καραγιάννη: «Η άδεια αίθουσα είναι ασύμβατη με την τέχνη της όπερας» appeared first on vassilikikaragianni.com.

Λίγες μέρες πριν τη διαδικτυακή πρεμιέρα του «Ντον Τζοβάννι» του Μότσαρτ, της πρώτης από τις διεθνείς συμπαραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, συναντήσαμε τη λαμπερή σοπράνο κολορατούρα Βασιλική Καραγιάννη και μιλήσαμε για την όπερα στον καιρό της καραντίνας, τη δυσκολία του να τραγουδάς χωρίς κοινό και βέβαια για το ντεμπούτο της στον απαιτητικό ρόλο της Ντόννα Άννα. Τέλος, η όχι και τόσο «αθώα» στάση της απέναντι στον ακόλαστο Ντον Τζοβάννι –στην κατά Τζων Φούλτζεϊμς τολμηρή σκηνοθετική εκδοχή– οδήγησε σε μια επίκαιρη και… εντός θέματος κουβέντα για τη σεξουαλική παρενόχληση στη σκηνή και τα παρασκήνια των  λυρικών θεάτρων.

Μου λέγατε λίγο πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη πως παρακολουθώντας την online μετάδοση φοβάστε ότι θα αρχίσετε να λέτε, «εδώ δεν είμαι καλή» ή «αυτό θα μπορούσα να το πω καλύτερα». Πιστεύετε ότι η ανασφάλεια αυτή συνδέεται κατά κάποιον τρόπο και με την απουσία κοινού;

Ο καλλιτέχνης γνωρίζει πάντα αν η ερμηνεία του είναι σωστή ή όχι, ωστόσο, η επιβεβαίωση που έρχεται από το κοινό, σου δίνει ώθηση. Όταν έχεις απογειωθεί από ένα θερμότατο χειροκρότημα σε μια άρια, σίγουρα η συνέχεια θα είναι ακόμα πιο καλή. Και δεν είναι μόνο η ικανοποίηση, είναι και η ευθύνη που αισθάνεσαι απέναντι σε ένα θερμό κοινό. Θέλεις να το ευχαριστήσεις και του δίνεις ακόμα περισσότερα. Το καλοκαίρι, συμμετείχα στις εκδηλώσεις της Λυρικής που έγιναν σε αρχαιολογικούς  χώρους, σε όλη την Ελλάδα. Θυμάμαι στον Ναό της Αφαίας, στην Αίγινα, όπου όλες οι θέσεις –όσες επιτρεπόταν– ήταν γεμάτες, το κοινό μας παρακολουθούσε με τόση δίψα, τόση κατάνυξη, ήταν σαν να άπλωναν τα χέρια τους για να «εισπράξουν» όσα περισσότερα μπορούσαν! Ας μην ξεχνάμε πως σε καιρούς κρίσης, η τέχνη είναι στήριγμα για τον κόσμο, γι’ αυτό και επιβίωσε σε όλες τις μορφές της, ακόμα και μέσα σε πολέμους… Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι πρωτάκουστο, άδικο. 

Είναι η πρώτη σας συμμετοχή σε μια όπερα που μεταδίδεται online. Εμείς, οι θεατές, στο τέλος κάθε παράστασης που έχουμε παρακολουθήσει διαδικτυακά, αισθανόμαστε αμήχανα, σφίγγεται η καρδιά μας όταν οι συντελεστές υποκλίνονται βουβά, σε ένα πολυπληθές αλλά αόρατο κοινό. Ποια ήταν τα δικά σας συναισθήματα εκείνη τη στιγμή; 

Τι να σας πω, δεν περιγράφεται αυτή η στιγμή και δεν είναι η μόνη. Τελείωνε η άρια, το ντουέτο, το κουαρτέτο, η πράξη και δεν ακουγόταν τίποτα! Ένα άδειασμα… Ξέρετε, σε μια ζωντανή παράσταση, ακόμα και όταν το κοινό σιωπά, νιώθεις την ενέργειά του, τη χαρά του, τη συγκίνησή του, την ανάσα του. Τώρα, προσπαθείς να φτιάξεις με το μυαλό σου εικόνες, να φανταστείς ότι θα σε ακούσουν οι άνθρωποι που θα ήθελαν πολύ να βρίσκονται εκεί, για να μπορέσεις να το αντέξεις, να το διαχειριστείς και να δημιουργήσεις. Και το αποκορύφωμα είναι βέβαια το φινάλε. Στο τέλος των τριών βιντεοσκοπήσεων του Ντον Τζοβάννι, το μόνο που ακούγαμε ήταν το αραιό αλλά πολύ δυνατό χειροκρότημα των μουσικών, των εικονοληπτών, των φωτογράφων, των τεχνικών. Ήταν κι αυτό κάτι… Μας έδινε δύναμη.

Κλείνουμε σε λίγο ένα χρόνο εγκλεισμού, με απανωτές καραντίνες και ελάχιστες  ζωντανές παραστάσεις. Μπορώ να φανταστώ αυτά που σας στέρησε αυτή η χρονιά. Υπάρχουν όμως και πράγματα που σας πρόσφερε; Προσωπικό χρόνο ίσως;

 Δεν θα το έλεγα ακριβώς έτσι γιατί η δική μου ζωή είναι συνυφασμένη με τη μουσική, δεν μου «τρώει χρόνο». Γεννήθηκα μέσα στην τέχνη, ζω μέσα στην τέχνη και θέλω να ζω μέσα στην τέχνη, που λέει και η Τόσκα. Μου λείπει πολύ αυτό το κομμάτι, αν και εμείς εδώ είμαστε ευλογημένοι γιατί η Λυρική είναι ένα από τα ελάχιστα λυρικά θέατρα στον κόσμο που λειτουργούν, έστω και με περιορισμούς. Υπήρχαν σχέδια –και υπάρχουν– για εμφανίσεις μου στο εξωτερικό που δεν έχω ιδέα αν και πότε θα πραγματοποιηθούν. Ωστόσο, αυτή τη χρονιά αποκόμισα πολλά και σημαντικά. Συνειδητοποίησα τώρα, πιο πολύ από ποτέ, πόσο σημαντική είναι η ψυχική υγεία –και όχι μόνο η σωματική–, πόσο μεγάλη προσοχή χρειάζεται. Έμαθα να αξιολογώ, να γεύομαι περισσότερο  πράγματα, καταστάσεις. Εκτίμησα τη συναναστροφή με τους ανθρώπους που αγαπώ, με το κοινό.  Έμαθα να μην αναβάλλω τίποτα, θέλω κάθε τι να το ζήσω τώρα γιατί δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον. 

Ας επιστρέψουμε στον «Ντον Τζοβάννι». Η σκηνοθετική προσέγγιση του Τζων Φούλτζεϊμς είναι αρκετά ανορθόδοξη, τοποθετεί τη δράση της όπερας στο σήμερα, σε ένα ξενοδοχείο στον μικρόκοσμο μιας πόλης όπου το ιδιωτικό γίνεται δημόσιο και ο χρόνος παραμονής είναι περιορισμένος. Λειτούργησε αυτή η μεταφορά; 

Στην αρχή ήμουν λίγο περίεργη, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς θα στηθεί. Τελικά μόνο όταν είδα την εικόνα ολοκληρωμένη στη σκηνή με τους φωτισμούς και τα κοστούμια κατάλαβα και θεωρώ ότι η ιδέα του λειτούργησε όμορφα. Όλη η πλοκή του Ντον Τζοβάνι, οι ερωτικές περιπέτειες των ζευγαριών, οι συναντήσεις τους, ταίριαξαν σε αυτό το σκηνικό. Είναι μοντέρνο, ατμοσφαιρικό, έχει μια πιο κινηματογραφική αντίληψη με σπέσιαλ εφέ, προβολές… αλλά ας μην τα αποκαλύψω όλα!

Αλήθεια, πώς διαχειριστήκατε το πρόβλημα των αποστάσεων;

Ο σκηνοθέτης μας σεβάστηκε απόλυτα την προσωπική επιλογή του καθενός. Άφησε στη βούλησή μας το πόσο κοντά θα έρθουμε στα ερωτικά ντουέτα, αν και κανένας από τους συναδέλφους δεν είχε το οποιοδήποτε πρόβλημα. Άλλωστε κάναμε συνεχή τεστ, φορούσαμε όλοι μάσκες σε όλη τη διάρκεια των προβών, δουλέψαμε σε πολύ μεγαλύτερο χώρο από ό,τι συνηθίζεται, κάναμε συχνά διαλείμματα και γενικά τηρήθηκαν όλοι οι κανόνες του θεάτρου.

Στον «Ντον Τζοβάνι» και οι τρεις γυναικείοι ρόλοι, της Ντόννα Άννα, της Ντόννα Ελβίρα και της Τσερλίνα, ερμηνεύονται από σοπράνο αλλά με διαφορετικά χαρακτηριστικά η κάθε μία. Έχετε τραγουδήσει στο παρελθόν Τσερλίνα, που ταιριάζει πολύ στο δικό σας ηχόχρωμα αλλά τώρα ερμηνεύετε την Ντόννα Άννα, ένα ρόλο που δίνεται συνήθως σε «καθαρόαιμες» υψιφώνους. Το γεγονός ότι εσείς είστε σοπράνο κολορατούρα σας βοήθησε ή σας δυσκόλεψε στην ερμηνεία; 

Πράγματι, έχω τραγουδήσει Τσερλίνα στη Γένοβα πριν 7-8 χρόνια. Αλλά και η Ντόννα Άννα είναι γραμμένη σε υψηλή περιοχή. Απαιτεί μια μεστή, γεμάτη φωνή που να έχει όμως άνεση στις υψηλές νότες, γι’ αυτό και συχνά ερμηνεύεται από κολορατούρες που στην πορεία περνάνε σε ένα πιο δραματικό ρεπερτόριο – αντίθετα, οι σοπράνο με τις πιο «σκούρες» φωνές στη δεύτερη μεγάλη άρια που έχει έντονα στοιχεία κολορατούρας δυσκολεύονται αρκετά. Εγώ ήξερα ότι εκεί δεν θα αντιμετωπίσω κανένα πρόβλημα. Η έγνοια μου ήταν να μπορέσω να ανταποκριθώ στην πρώτη, έντονα δραματική άρια, την περίφημη «Orsaichil’ onore», και στο ρετσιτατίβο που προηγείται. Δούλεψα όμως πολύ με τον πιανίστα και τον μαέστρο και τελικά τη λάτρεψα!

Με ποια κριτήρια αποφασίζετε να δοκιμαστείτε σε ένα νέο ρόλο που σας προτείνουν;

 Όταν επιλέγω να προσεγγίσω έναν νέο ρόλο, δύο παράγοντες λαμβάνω υπόψη. Ο πρώτος, να είμαι βέβαιη ότι η φωνή μου ταιριάζει στον ρόλο , ότι έχει τη φωνητική και ερμηνευτική ωριμότητα να «υπηρετήσει» τον χαρακτήρα και την ηρωίδα – η φωνητική ωριμότητα καθορίζεται από την ηλικία αλλά και από τους ρόλους που έχω τραγουδήσει ως εκείνη τη στιγμή. Ο δεύτερος, ότι δεν είναι πάνω από τις δυνατότητες τις φωνής μου, ότι δεν θα την επιβαρύνει. Πάντα σέβομαι τη φωνή μου και τα όριά της. Αυτά έλαβα υπόψη και πριν καταλήξω στην απόφαση να ντεμπουτάρω στην Ντόννα Άννα.

Έχετε ερμηνεύσει μερικούς από τους πιο απαιτητικούς ρόλους του οπερατικού ρεπερτορίου. Λουτσία ντι Λαμερμούρ, Βασίλισσα της Νύχτας στον «Μαγικό Αυλό», Ολυμπία στα «Παραμύθια του Χόφμαν», Σουζάνα στους «Γάμους του Φίγκαρο», Άμινα στην «Υπνοβάτιδα», Τζίλντα στον «Ριγκολέτο». Από άποψη δυσκολίας πού θα κατατάσσατε την Ντόννα Άννα;

Δεν το έχω σκεφτεί, αλλά θα έλεγα ότι όσον αφορά τη δυσκολία, βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε Λουτσία και Υπνοβάτιδα, με το βάρος να πέφτει μάλλον προς την πρώτη. Δεν έχει φυσικά τέτοιο όγκο σε διάρκεια ο ρόλος, είναι πιο μοιρασμένος, με ενδιάμεσα κομμάτια μεγάλης άνεσης, αλλά, όπως και η Λουτσία με τη σκηνή της τρέλας, η Ντόννα Άννα τραγουδά το “Non mi dir”, μία από τις δύο πιο εξαντλητικές άριες του ρόλου, στο τέλος. Η δυσκολία εδώ βρίσκεται στο να μπορέσεις να ενταχθείς στο ύφος του Μότσαρτ, το οποίο είναι εντελώς διαφορετικό από το μπελκάντο. Ειδικά δε στην Ντόννα Άννα, ένα ρόλο με έντονα δραματικά στοιχεία, πολύ εύκολα μπορείς να παρασυρθείς και να… «μπελκαντίσεις». Κι αυτό στη μελέτη το προσέξαμε ιδιαιτέρως.

Δηλαδή; Πώς διαφοροποιείται φωνητικά η ερμηνεία σε μια όπερα του Μότσαρτ;

Θέλει απλότητα ο Μότσαρτ, αυτή είναι η ομορφιά του. Πρέπει να μετριάσεις τη φωνή σου, να μη φωνάξεις, να μη δώσεις όλον τον όγκο της, και, το πιο σημαντικό, δεν πρέπει να παρασυρθείς συναισθηματικά, γιατί τεχνικά θα σε ρίξει έξω. Το στιλ του Μότσαρτ διαφοροποιείται από άλλων συνθετών, στο ότι δεν επιτρέπει ελευθερίες. Δεν μπορεί κανείς μας να προσθέσει ή να αφαιρέσει ούτε μια νότα! Δεν μπορείς να κάνεις δεξιοτεχνικές καντέντσες ή κορώνες, όπως στο μπελκάντο, εκτός από απειροελάχιστες εξαιρέσεις και πάλι μέσα σε συγκεκριμένο στιλ. Υπηρετείς κατά γράμμα ό,τι ακριβώς γράφει ο Μότσαρτ, απλά προσθέτεις την προσωπική σου πινελιά ερμηνείας μέσα στα πλαίσια που σου έχει ορίσει. Μέσα στην απλότητά της, η μουσική του είναι τόσο πλήρης που οποιαδήποτε παρέμβαση θα ήταν ιεροσυλία.

Η Ντόννα Άννα είναι ένας αμφίσημος χαρακτήρας. Συχνά περιγράφεται ως εμμονική. Εσείς πώς τη «διαβάσατε»; Τι είναι αυτό που την καθοδηγεί; Η ανάγκη για εκδίκηση, η θλίψη για την απώλεια του πατέρα της; 

Κανονικά, με την  είσοδο της Ντόννα Άννα στη σκηνή, παρακολουθούμε μια απόπειρα βιασμού της από τον Ντον Τζοβάννι. Στην παραγωγή που θα δούμε, τα πράγματα δεν συμβαίνουν ακριβώς έτσι. Έχει προηγηθεί η πρόκληση της Ντόννα Άννα. Βρίσκονται στο ξενοδοχείο και τον προσκαλεί, πετώντας του το κλειδί, να έρθει στο δωμάτιό της. Κι εκείνος φυσικά έρχεται. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν παρασύρεται πιστεύοντας ότι είναι ο αρραβωνιαστικός της, ο Ντον Οττάβιο –όπως υπονοεί το λιμπρέτο–, γιατί στη δική μας εκδοχή κανείς δεν φορά μάσκα. Είναι ένα σημείο που συζητήσαμε πολύ και εγώ και ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος –ο Ντον Τζοβάννι της παράστασης– με τον σκηνοθέτη μας. Για τον Τζων Φούλτζεϊμς –και εδώ συμπίπτουν οι απόψεις μας–  η Ντόννα Άννα είναι κρυφά ερωτευμένη με τον Ντον Τζοβάννι, είναι, θα λέγαμε, το απωθημένο της. Και ενώ της δίνεται επιτέλους η ευκαιρία να βρεθεί μαζί του, η πράξη δεν ολοκληρώνεται κι αυτό τη θυμώνει. Ταυτόχρονα, αισθάνεται τύψεις για τον  θάνατο του πατέρα της, αφού εξαιτίας της έχασε τη ζωή του αλλά δεν μπορεί να… ζητήσει τα ρέστα από τον Ντον Τζοβάννι, αφού η ίδια τον προκάλεσε. Νιώθει απογοητευμένη από τον Ντον Οττάβιο και τον κρατά σε απόσταση, παρόλο που εκείνος την αγαπά, την παρηγορεί, τη στηρίζει. Μέσα της γίνεται μια τεράστια πάλη, κάτι που διαφαίνεται έντονα σε όλη τη διάρκεια του έργου. Σίγουρα είναι μια ηρωίδα με ψυχολογικά προβλήματα – κατά τον Τζων Φούλτζεϊμς μάλιστα ίσως είναι και διπολική.

Από μια διαβολική σύμπτωση το ανέβασμα του «Ντον Τζοβάνι», της ιστορίας ενός ακόλαστου ευγενή που αποπλανά γυναίκες και τις παρενοχλεί σεξουαλικά, θα λέγαμε, σήμερα, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Το σκεφτήκατε καθόλου αυτές τις μέρες με αυτό το κύμα καταγγελιών που έρχονται στο φως; Άλλωστε, ούτε ο χώρος της όπερας έμεινε αλώβητος, τουλάχιστον στο εξωτερικό. Ποια είναι η δική σας θέση;

Πράγματι, είναι τρομερή σύμπτωση. Ο Ντον Τζοβάννι εκμεταλλεύεται όποια γυναίκα πέσει στα πόδια του. Είναι το κυρίαρχο στοιχείο του χαρακτήρα του, κάτι που τονίζεται και στη σκηνοθετική εκδοχή του Φούλτζεϊμς, έστω και αν η Ντόννα Άννα φαίνεται να «υποκύπτει» ηθελημένα σ’ αυτόν. Κατά κανόνα πάντως μια τέτοια στάση σπάνια τη συναντάς στην πραγματικότητα, στην αληθινή ζωή. Στον χώρο μας κατά καιρούς ψιθυρίζονται διάφορα, αφήνονται υπονοούμενα από συναδέλφους, έχει υπάρξει και περιστατικό που η σεξουαλική παρενόχληση ήταν εντελώς απροκάλυπτη, όπως έχω ακούσει και για ταλαντούχα άτομα που, επειδή αρνήθηκαν, «φρέναρε» η καριέρα τους. Ευτυχώς, δεν είναι ο κανόνας. Σίγουρα υπάρχουν και κάποιες περιπτώσεις γυναικών ή ανδρών, που το επιδίωξαν, έχοντας προσδοκίες, μεγάλες φιλοδοξίες. Αλλά και πάλι, για μένα, θύματα είναι. Δίνονται υποσχέσεις, οι οποίες άλλοτε κρατιούνται κι άλλοτε όχι – κι αυτό είναι το πιο τραγικό. Προφανώς και θεωρώ πολύ καλό που βγήκαν όλες αυτές οι καταγγελίες στην επιφάνεια. Είμαι κάθετα αντίθετη στους εκβιασμούς και κάθε είδους εκμετάλλευση από άτομα σε θέση ισχύος, είτε μέσω σωματικής είτε ψυχολογικής βίας – εξαιρούνται σαφώς περιπτώσεις συναίνεσης, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Πιστεύω ότι καθένας, καθεμία που βρέθηκε σε μια τέτοια θέση, θα πρέπει να το καταγγέλλει άμεσα και χωρίς φόβο! Γιατί έτσι, απαλλάσσεται ο ίδιος από όλη την εσωτερική πίεση, κυρίως όμως γιατί βοηθά και άλλα πιθανά θύματα να μιλήσουν. Ίσως, μάλιστα, κάνει και κάποιους από τους θύτες να ξανασκεφτούν οποιαδήποτε παρόμοια ενέργεια. 

Πηγή: athensvoice.gr

Συνέντευξη: Λένα Ιωαννίδου

Photo: ©Andreas Simopoulos

The post Βασιλική Καραγιάννη: «Θέλει απλότητα ο Μότσαρτ» appeared first on vassilikikaragianni.com.

The biggest lesson that coronavirus taught to Opera singers and conductors is to not to take for granted in-person concerts, operatic performances, festivals, and rehearsals. «Everything has abruptly stopped, and contracts have canceled,» says Vassiliki Karayanni, a soprano from Greece who is in the ensemble the Greek National Opera. Greece is a country where theaters have never been empty, not even during the recent crushing economic crisis. Although the COVID pandemic highlighted that no one is unwinnable, it also proved that everyone is persistent. And now, after months spent struggling, the Greek National Opera, one of the most known organizations in the world, is ready to start over with a series of events at archaeological sites all over Greece, from July 18. «Although Greece has suffered a lot due to the economic depression, the performances have always fully attended,» explains Ms. Karayanni who is also performing the role of Queen of the night in the opera Magic Flute of Mozart in Royal Danish Opera in Copenhagen.

Read more at cameratabardi.org

The post Why The Persistence of Greek National Opera is Paying Off, Despite Covid appeared first on vassilikikaragianni.com.

On the other end of the spectrum Vassiliki Karayanni proved once again her artistry and her inner musicianship. Her portrayal of Amina had many psychological levels, she is a girl, but she is also strong, willful and a more complicated personality than it seems at the surface. Her singing brought to out the complexity of the character, it’s subtle nuances, it’s emotional rollercoaster all expressed through the music and impeccably sung proving once again what a great singer and artist she really is. Her “ah non credea mirarti” was sung aux bout du souffle with exquisite pianissimos and a lyrical melodic line. The final cabaletta gave her the chance to display her impeccable coloratura, and her strong high notes. A memorable performance in all counts.

Read more at operattika.gr

The post Amina’s Leap of Faith… appeared first on vassilikikaragianni.com.

…“Ένας ρόλος που η Βασιλική Καραγιάννη προσέγγισε απόλυτα και γι’ αυτό αποθεώθηκε όπως της άξιζε. Βρίσκεται πλέον σε ένα σημείο της καριέρας της ώριμο, έχει εκείνο τον εσωτερικό κραδασμό που φανερώνει ευαισθησία και κατανόηση του ρόλου, και που στο τραγούδι βγαίνει με εσωτερικότητα και αυτοπεποίθηση.”

Διαβάστε περισσότερα στο kathimerini.gr

The post Η θριαμβευτική αυλαία για την “Υπνοβάτιδα” του Μπελίνι στην Εθνική Λυρική Σκηνή appeared first on vassilikikaragianni.com.