Copyright | Vassiliki Karayanni
logo

Συνέντευξη στο artivist.gr

Βασιλική Καραγιάννη: «Δεν μετανιώνω που δεν πήγα να ζήσω στο εξωτερικό»

Η Βασιλική Καραγιάννη είναι όνομα πασίγνωστο και αγαπημένο για τους φίλους του λυρικού θεάτρου, και τους έχει χαρίσει μεγάλες στιγμές. Σοπράνο κολορατούρα με διεθνή καριέρα, φέτος ερμήνευσε τον ομώνυμο ρόλο στη Λουτσία ντε Λαμερμούρ του Ντονιτζέτι στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ρόλο που η ίδια θεωρεί σταθμό στην καριέρα της. Αυτό το διάστημα, με ευελιξία που θα τρόμαζε και τις πλέον καταξιωμένες συναδέλφους τους, πέρασε στη Σουζάνα στους Γάμους του Φίγκαρο του Μότσαρτ. Συνομιλώντας με το artivist, φάνηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρη, μιλώντας για κάθε πτυχή της καριέρας και της ζωής της. Την ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη της. Απολαύστε την…

Πώς ξεκινάει κανείς σε μια τέτοια τέχνη; Πώς συνέβη; Πώς το έπαθα; (Γέλια). Η αλήθεια είναι ότι λάτρευα τη μουσική από τη στιγμή που θυμάμαι τον εαυτό μου. Από διηγήσεις των γονιών μου, ξέρω πως από τη στιγμή που γεννήθηκα και μ’ έφεραν στο σπίτι, ο μπαμπάς μου – τον οποίο έχασα πριν από ενάμιση χρόνο – με υποδέχτηκε παίζοντάς μου ακορντεόν, που το αγαπούσε πολύ. Έκτοτε, νεογέννητο, το είχαν δίπλα στην κούνια μου – δεν κοιμόμουν αν δεν ήταν εκεί, ούρλιαζα! Κι είχα και φωνή δυνατή από τότε… (Γέλια). Επίσης δεν έτρωγα αν δεν είχα το ακορντεόν δίπλα μου! Και φυσικά για το μπαμπά μου, που ήμουν και το πρώτο του παιδί, ήταν η καλύτερή του να μου παίζει ακορντεόν, φυσαρμόνικα, να μου μαθαίνει να τραγουδάω… Μπορεί να ακουστεί στερεότυπο και κοινότοπο, αλλά τραγουδούσα από μικρή – το λένε πολλοί τραγουδιστές, αλλά καλώς ή κακώς έτσι συνέβη. Προτού αρθρώσω λεξούλες, έλεγα λα-λα-λα όλη την ημέρα! Ό,τι άκουγα, το τραγούδαγα. Κι είχα κι ένα παρατσούκλι γι αυτό το λόγο: με λέγανε Λαλιλώ! Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα γίνω τραγουδίστρια, πόσο μάλλον τραγουδίστρια όπερας. Ήθελα όμως να γίνω μουσικός σώνει και καλά. Ξεκίνησα πολύ μικρή ήθελα να μάθω ακορντεόν αφού έπαιζε ο μπαμπάς και ήταν ο αγαπημένος μου ήχος. Ξεκίνησα επτά χρονών. Μεγάλη αγάπη! Αμέσως διέκριναν στο ωδείο ότι είχα μια μουσικότητα. Προχωρούσα πολύ γρήγορα, και στα δεκατέσσερα πήρα το πτυχίο του ακορντεόν. Με προέτρεπαν να κάνω πιάνο, που έχει μέλλον. Ξεκίνησα στα δέκα μου, υπερπηδώντας κάποιες τάξεις, και στην πορεία κάνοντας θεωρητικά μαθήματα, στο σολφέζ ακούστηκε και η φωνή! Παρόλο που ήδη θεωρούσαν πως έχω ταλέντο στο πιάνο, είπαν: πρέπει να κάνεις τραγούδι… Αν και υπήρξε θέμα επιλογής ανάμεσα στα δύο, διάλεξα το τραγούδι, και το ένστικτό μου λειτούργησε σωστά!

Σε τι ηλικία; Ξεκίνησα, στα δεκατέσσερα – πολύ νεαρή ηλικία για να κάνεις τραγούδι. Ευτυχώς είχα την τύχη να πέσω σε πολύ καλά χέρια που με πρόσεξαν, αυτά της πρώτης μου δασκάλας στην Πάτρα – γιατί είναι επικίνδυνο να πάθεις ζημιά, πρέπει να έχει ολοκληρώσει κανείς την ανάπτυξη για να κάνει τραγούδι. Η ηλικία για τα κορίτσια να ξεκινήσουν είναι 16-17, ίσως και 18. Για τα αγόρια σίγουρα 18 και πάνω – καμιά φορά και στα 21 περνάνε δεύτερη μεταφώνηση. Όπερα είχα ακούσει μόνο από την τηλεόραση, γιατί ήμασταν επαρχία, δεν είχα την ευκαιρία να δω παραστάσεις ζωντανές. Με το που άνοιξα το στόμα μου να τραγουδήσω την πρώτη άσκηση, ήταν ό,τι καλύτερο είχα νιώσει στη ζωή μου μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ένιωθα ότι αιωρούμαι. Δεν μπορώ να το περιγράψω, σκίρτησε η καρδιά μου. Είπα: το λατρεύω, αυτό θέλω να κάνω. μετά από δυο χρόνια, στα δεκάξι μου, η δασκάλα μου θέλησε να με φέρει στην Αθήνα για να με ακούσει η δική της δασκάλα, η κα Σπηλιοπούλου – μεγάλη σε ηλικία τότε, δεν ζει πια – που υπήρξε δασκάλα και της Μπάλτσα. Κι εκείνη μου έδωσε κατευθύνσεις ως προς το ρεπερτόριο. Στα 18 μου έφυγα από την Πάτρα και ήρθα στην Αθήνα και συνέχισα με την κα Γκαβάκου, που μου δίδαξε την τεχνική μου και με καθοδήγησε σε όλα μου τα επόμενα βήματα. Έτσι ξεκίνησα την πορεία μου.

Η οποία είναι εξαιρετικά εντυπωσιακή. Ευχαριστώ…

Γιώργος Βουδικλάρης – artivist.gr

Διαβάστε περισσότερα στο artivist.gr

  • Share